Bugün, 6 Şubat 2023’te yaşanan Kahramanmaraş merkezli depremlerin üçüncü yılı, yıkımın ve kayıplarımızın acısı hala taze.
Üç yıl geçmesine rağmen deprem bölgesinde yaşayanlar için kriz sona ermedi.
Geçici barınma alanları ve konteyner kentler hala hayatın bir parçası. Bu tablo, yaşananların “olağanüstü” olmadığını, kamusal sorumluluğun sistematik biçimde ertelendiği bir sürecin sonucu olduğunu gösteriyor.
Bugün deprem bölgesinde gençlerin hayatı, barınmadan eğitime, psikososyal destekten sosyal yaşama kadar birçok alanda parçalı, güvencesiz ve geçici çözümlerle sürdürülmeye çalışılıyor. Eğitime erişim kesintiye uğruyor, psikososyal destek ise birçok genç için hala erişilemez. Güvenli ve onurlu yaşam koşulları sağlanmış değil. Kamusal destekler parçalı, geçici ve gençlerin gerçek ihtiyaçlarıyla uyumsuz.
Yıkımın ardından geçen üç yıl, acı bir gerçeği bir kez daha hatırlattı: Afet sonrası süreçler yalnızca binaların yeniden yapılmasına indirgenemez. Gençlerin eğitim, ruh sağlığı, sosyal destek ve katılım hakkı; geçici projelerin değil, kamusal, planlı ve hesap verebilir politikaların konusu olmak zorundadır.
GoFor olarak söylüyoruz:
Gençler, afet yönetiminin kenarında tutulan bir grup değil, hak sahibi, söz söyleyen ve sürecin öznesi olan toplumsal aktörlerdir. Kalıcı iyileşme, hakların ötelenmediği ve sorumluluğun devredilmediği bir kamusal irade gerektirir.
Bizler, geride kalanlar olarak sorumluluğumuzun farkındayız.
Kayıplarımızı unutmuyoruz.
Hesap soruyoruz.
Dayanışmadan vazgeçmiyoruz.
6 Şubat depremlerinin üçüncü yılında kaybettiklerimizi anıyoruz. GoFor olarak gençlerin barınma, eğitim ve psikososyal destek haklarını hatırlatmaya ve savunmaya devam ediyoruz.
GoFor
Gençlik Örgütleri Forumu
